Paragon był mały, wąski, z tych, które po wrzuceniu do szuflady zwijają się w cienki rulonik i szybko zostają zapomniane. Tylko że ja nie potrafiłam o nim zapomnieć. Stałam między kuchnią a przedpokojem z marynarką Bogdana przewieszoną przez rękę, a w drugiej dłoni trzymałam ten niepozorny świstek papieru.
Data. Godzina. Kilka pozycji.
Kolacja na dwie osoby. Dwie kawy. Jeden deser.
Restauracja „Pod Kasztanem”, ulica Jasnogórska, godzina dwudziesta trzydzieści. Tego wieczoru mój mąż miał być na nocnej zmianie. Wyjechał rzekomo do Katowic i wrócił dopiero nad ranem, pachnąc kabiną ciężarówki i kawą z termosu. Przynajmniej tak mi powiedział.
Odłożyłam marynarkę na wieszak. Paragon schowałam do kieszeni fartucha, tego samego, którego używałam wyłącznie podczas szycia. Nie do torebki, nie do szuflady. Do fartucha. Tam nikt nie zaglądał.
Mam na imię Lucyna. Od trzydziestu dwóch lat jestem żoną Bogdana. Przez większość życia jeździł tirem po całej Europie, dziś częściej kursuje po Polsce. Kręgosłup nie pozwala już na tak długie trasy jak dawniej. Mieszkamy w Częstochowie, na osiedlu Tysiąclecie. Ja od lat zajmuję się szyciem. Kiedyś pracowałam w zakładzie, dziś przyjmuję zlecenia w domu.
Skracam spodnie, zwężam sukienki, naprawiam rozdarcia. Sąsiadki z całego osiedla wiedzą, gdzie mnie znaleźć. Mamy dwoje dorosłych dzieci, jedno wnuczę i trzydzieści dwa lata wspólnego życia za sobą. Trzydzieści dwa lata zamknięte w historii, której nie sposób zmieścić na jednym rachunku z restauracji.
Przez pierwsze dwa dni nie zrobiłam nic. Pracowałam nad garsonką dla pani Heleny z parteru, gotowałam obiady, podlewałam pelargonie na balkonie i rozmawiałam przez telefon z córką. Starałam się zachowywać normalnie.
Bogdan wrócił z kolejnego kursu, zjadł rosół, powiedział, że jest zmęczony, i położył się przed telewizorem. Patrzyłam na niego uważnie. Szukałam jakiejś zmiany. Innego spojrzenia. Nerwowo odkładanego telefonu. Dziwnego zachowania.
Nie znalazłam nic.
Był dokładnie taki jak zawsze. Może trochę bardziej zamknięty w sobie, ale Bogdan nigdy nie należał do rozmownych ludzi.
Trzeciego dnia ponownie wyjęłam paragon z kieszeni fartucha. Jeszcze raz przeczytałam każdą pozycję. Potem sprawdziłam restaurację w internecie. Istniała naprawdę. Zdjęcia przedstawiały eleganckie wnętrza, białe obrusy i świece na stołach.
Ceny zwróciły moją uwagę.
Bogdan od miesięcy narzekał na rosnące koszty życia. Potrafił długo komentować cenę masła czy paliwa. Tymczasem tamtego wieczoru wydał sto osiemdziesiąt złotych na kolację.
Z deserem.
I właśnie ten deser nie dawał mi spokoju najbardziej.
Dwa dania główne można jeszcze jakoś wytłumaczyć. Spotkanie służbowe. Kolega z pracy. Przypadkowa rozmowa. Ale jeden deser? Jeden deser wydawał się czymś znacznie bardziej osobistym.
Zaczęłam analizować ostatnie miesiące. Naliczyłam siedem nocnych kursów. Siedem wieczorów, kiedy wyjeżdżał około osiemnastej i wracał następnego ranka. Za każdym razem dostawałam wiadomość: „Jestem na miejscu, idę spać w kabinie. Rano wracam”.
Za każdym razem odpowiadałam tak samo:
„Dobranoc. Uważaj na siebie”.
Dopiero teraz dotarło do mnie, że przez wszystkie te lata niczego nie sprawdzałam. Nigdy nie zaglądałam do telefonu, nie kontrolowałam kieszeni, nie zadawałam dodatkowych pytań.
I nie byłam pewna, czy robiłam to z zaufania.
Może po prostu nie chciałam wiedzieć.
