Część 2
Celeste spędziła poranek, publikując zdjęcia z imprezy. Na każdym zdjęciu incydent z fontanną był wycięty. Jej podpis wychwalał „dziedzictwo, elegancję i rodzinę”. Nie wspomniano o mojej matce.
Do południa Celeste dotarła do mojego apartamentu z ojcem, Victorem Monroe, i trzema prawnikami.
Victor nie usiadł. „Wczorajsza noc była godna pożałowania. Elena powinna przyjąć prywatne przeprosiny i podpisać umowę o zachowaniu poufności”.
Moja matka, otulona prostym kardiganem, spojrzała na dokument. „Chcesz, żebym milczała, bo twoja córka mnie zaatakowała”.
Celeste westchnęła. „Proszę, przestań używać dramatycznego języka”.
Nalałam sobie kawy. „A co, jeśli odmówi?”
Victor uśmiechnął się. „Właśnie dlatego cię kocham. Jesteś rozsądna”.
Po ich wyjściu moja matka obejrzała się. „Nie ożeniłeś się ze mną”. „Nie”.
„To dlaczego pozwoliłeś im odejść z uśmiechem?”
„Bo aroganccy ludzie zdradzają więcej, gdy myślą, że są bezpieczni”. Sprawdzenie przeszłości ujawniło już to, co podejrzewałem. Monroe Holdings nie było kwitnącą dynastią. To była popadająca w ruinę rezydencja, odmalowana dla gości. Victor zaciągnął pożyczki pod zastaw niemal każdej nieruchomości, przelewał pieniądze z emerytury między firmami grantowymi i wykorzystywał fundację charytatywną Celeste do pokrycia wydatków osobistych.
Co gorsza, ich ratunek zależał ode mnie.
Sześć miesięcy wcześniej Victor po cichu zwrócił się do mojego działu inwestycji z prośbą o linię kredytową w wysokości 200 milionów dolarów. Ukrył wniosek za firmami-słupami, zakładając, że nigdy go nie zbadam. Ale dorastałem, obserwując właścicieli ukrywających nieruchomości za kuzynami i fałszywymi adresami. Gry pod przykrywką były mi znane.
Dziś wieczorem Celeste wydała prywatną kolację dla sponsorów ślubu. Miała na sobie szmaragdowy naszyjnik mojej babci, który pożyczyłem jej na tydzień zaręczyn.
Odetchnęła. „Wkrótce świat Adriana i mój staną się jednością”.
„Nie do końca” – powiedziała Mara Chen, moja główna opiekunka, wchodząc z zapieczętowaną teczką.
Celeste odetchnęła. „To prywatne”.
Mara położyła teczkę obok mnie. W środku znajdowały się zdjęcia z systemu bezpieczeństwa sali balowej. Na jednej klatce Celeste leżała płasko na plecach mojej matki. Na innej śmiała się, gdy Elena upadła. Ścieżka dźwiękowa była wyraźniejsza niż orkiestra.
Mina Victora się skrzywiła. „Nagrania z monitoringu mogą zniknąć”.
„Już są w sześciu zaszyfrowanych lokalizacjach” – powiedziałam.
Po raz pierwszy uśmiech Celeste zbladł.
Po chwili zniknął. „Nigdy byś mnie nie upokorzyła publicznie. Potrzebujesz nazwiska Monroe”.
Pochyliłam się. „To błąd, który ciągle popełnia twoja rodzina”.
Zadzwonił jej telefon. Potem Victora. Po drugiej stronie stołu trzech darczyńców sprawdzało pilne wiadomości.
Mara szepnęła: „Bank zawiesił linię kredytową do czasu sprawdzenia pod kątem oszustwa”.
Celeste wpatrywała się we mnie. Podniosłem kieliszek, ale nie wypiłem.
Ten, kto się pomylił, w końcu zdał sobie sprawę, że idzie w pułapkę.
I tym razem ziemia pękała.
