Wypowiedziała te słowa na głos dwie godziny później, siedząc na ławce przed szpitalem. Obok niej przystanął mężczyzna z kubkiem kawy. Marek Nowak. Kardiolog, który właśnie skończył szesnastogodzinny dyżur i marzył tylko o tym, żeby pójść spać. Zamiast tego spędził następne cztery godziny, słuchając kobiety, która nie miała już komu opowiedzieć, że umiera.
Nie powiedział jej wtedy, że mu nie pasuje to, co usłyszał o diagnozie. Nie chciał robić fałszywej nadziei. Ale następnego dnia poprosił ją o zgodę na wgląd w dokumentację. Znalazł nieścisłości w opisie rezonansu. Poprosił o powtórzenie biopsji w swoim szpitalu. Kasia zgodziła się bez przekonania — bardziej z apatii niż z wiary, że cokolwiek może się zmienić.
Wyniki przychodziły partiami. Jedne wykluczały raka, inne sugerowały autoimmunologię, jeszcze inne wskazywały na rzadką chorobę metaboliczną. Marek siedział przy niej w noce, kiedy budziła się z krzykiem, przekonana, że zaraz umrze. Trzymał ją za rękę na izbie przyjęć, gdy odwodnienie i stres wywoływały kolejne ataki tachykardii. Kasia miała wrodzoną wadę zastawki mitralnej — na tyle poważną, że stres mógł ją dosłownie zabić. Marek wiedział o tym trzeciego dnia znajomości, kiedy przejrzał jej starą kartę kardiologiczną. I wiedział też, że jemu samemu zostało może pięć lat, zanim jego własne serce — z tą samą wadą, tylko w cięższej formie — odmówi posłuszeństwa.
Nikomu o tym nie mówił. Jego pacjenci nie potrzebowali wiedzieć, że ich lekarz jest tak samo kruchy jak oni.
Któregoś wieczoru Kasia zapytała go, dlaczego to robi. Dlaczego nie odpuści.
“Słucham bicia twojego serca — odpowiedział, zdejmując słuchawki stetoskopu. — I nie zgadza mi się z tym, co napisali w twojej karcie. Ono bije, jakby miało bić jeszcze bardzo długo.”
Pobrali się w sobotę, dziewiętnastego października. Urząd stanu cywilnego w lubelskim ratuszu, potem obiad w restauracji dla trzydziestu gości. Lekarze, pielęgniarki, kilka osób z pracowni witraży. Kasia do ostatniej chwili czekała na wyniki badań genetycznych — tych ostatecznych, które miały przeciąć wszystkie wątpliwości. Kurier miał je dostarczyć rano. Nie zdążył. Koperta przyszła o trzynastej, kiedy Kasia stała już przed urzędnikiem i powtarzała słowa przysięgi. Schowała ją do torebki. Nie otworzyła.
“Chcę mieć jeden dzień — powiedziała Markowi na ucho, kiedy wychodzili na korytarz wśród braw. — Jeden dzień, w którym nic nie wiem. Ani dobrego, ani złego. Po prostu jestem twoją żoną.”
O szesnastej zaczęli obiad. O siedemnastej Kasia poczuła, że świat wiruje jej przed oczami. Z wrażenia od rana nic nie jadła, nie wzięła też leków na serce. Kieliszek szampana wypiła symbolicznie, ale to i tak wystarczyło, żeby rozregulować rytm. Kiedy złapała Marka za ramię i osunęła się na podłogę, on — widząc to — poczuł, jak jego własne serce zaciska się w pięść. Ostry ból w klatce, potem ciemność. Upadł obok niej, nie wypuszczając jej dłoni.
Ktoś krzyknął. Ktoś zaczął reanimację. Ktoś wezwał karetkę.
W szpitalu rozdzielili ich na dwie sale intensywnej terapii. Jej — podpięto pod monitory. Jego — wprowadzono w śpiączkę farmakologiczną. Ordynator oddziału, ten sam, który był gościem weselnym, zdjął kitel dopiero o czwartej nad ranem.
Kopertę otworzyła pielęgniarka — na prośbę ordynatora. Wynik był jednoznaczny: żadnego nowotworu. Błąd diagnostyczny. Choroba metaboliczna, rzadka, ale całkowicie odwracalna przy odpowiednim leczeniu.
Trzy tygodnie później Kasia wyszła ze szpitala. Marek szedł obok niej, wolno, podpierając się laską. Oboje mieli jeszcze przed sobą długą rehabilitację, ale oboje żyli. Przed wejściem czekali goście weselni — ci sami, którzy trzy tygodnie wcześniej stali nad nimi, kiedy upadli. Ordynator podszedł pierwszy. Bez słowa ścisnął Markowi ramię i przytrzymał go mocniej, niż wymagała tego zwykła serdeczność.
Wieczorem tego samego dnia pojechali nad Zalew Zemborzycki. Kasia zdjęła pantofle i weszła do wody po kostki. Sukienka — nie ślubna, tylko zwykła, dresowa bluza narzucona na ramiona — zamoczyła się na brzegach. Marek stał na piasku i patrzył na nią.
“Wszyscy myśleli, że to już koniec tej historii — powiedziała, nie odwracając się. — Że dwoje chorych ludzi nie powinno było ze sobą być. Że skończymy jak Romeo i Julia na szpitalnym łóżku.”
Urwała. Odwróciła się. Miała mokrą twarz, ale to nie była woda z zalewu.
“A myśmy dopiero zaczęli.”
Na torebce, przewieszonej przez oparcie krzesła, leżała koperta. Ta sama, którą nosiła przez cały dzień ślubu. Tyle że teraz wyniki były już tylko kartką papieru, a nie wyrokiem.
