– Jolka, a okna zrobiłaś już? Bo na tym jednym w kuchni to chyba jakiś tłuszcz się osadził, nie wiem skąd – zawołała mama z łazienki.
Stałam wtedy w dużym pokoju z mopem w ręku i patrzyłam na ścianę, na której wisiało czternaście zdjęć mojej siostry i jej dzieci.
Czternaście.
Policzyłam je w środę, kiedy mama poszła do łazienki i zostałam sama między kanapą, komodą a regałem z porcelanowymi aniołkami. Sześć ramek wisiało nad kanapą. Trzy stały na komodzie. Pięć na regale.
Lucyna z mężem na Krecie. Lucyna z dziećmi na komunii Wiktorii. Wnuki Lucyny na sankach. Lucyna w ogrodzie. Lucyna na Wielkanoc. Lucyna w nowej kuchni.
Odstawiłam mop i otworzyłam dolną szufladę komody.
Album z bordową okładką leżał pod instrukcją do telewizora i starą książką telefoniczną. Na trzeciej stronie byli Kacper i Zosia na huśtawce. Na piątej Kacper w czapce mikołaja.
Dalej nic.
Reszty zdjęć mama nawet nie wkleiła. Leżały luzem, wsunięte między ostatnie strony. Trzy z chrzcin Zosi, jedno z mojego imieninowego obiadu, na którym mama przecież była i się uśmiechała.
Zamknęłam szufladę, kiedy usłyszałam jej kroki na korytarzu.
– Zaraz zrobię, mamo – odpowiedziałam.
Wstałam z kolan i pomyślałam, że mam pięćdziesiąt osiem lat, dwa kolana po artroskopii i co środę klękam na podłodze w tym mieszkaniu, żeby wytrzeć kurz spod regału, na którym stoi pięć zdjęć mojej siostry.
Lucyna mieszka pod Gdańskiem. Przyjeżdża na Wielkanoc i Wigilię, czasem tylko na jedno z tych świąt, bo jej Marek nie lubi jeździć po ciemku zimą.
Nie wiem, kiedy zaczęłam liczyć te zdjęcia. Może rok temu, może dwa.
Ale odkąd zaczęłam, nie umiem przestać.
Patrzę na tę ścianę i widzę statystykę: czternaście do zera. Bo moich tam nie ma. Ani jednego.
Mąż mówi, że przesadzam.
– No weź, Jolka – powiedział w niedzielę, kiedy mu o tym opowiedziałam. – Matka ma osiemdziesiąt dwa lata, może po prostu nie pomyślała. Zaniesiesz jej zdjęcie Kacpra, to powiesi.
Zenon jest dobrym człowiekiem, ale nie rozumie jednej rzeczy. Ja nie chcę zanosić. Ja chcę, żeby mama sama chciała powiesić.
Mieszkamy w Częstochowie, piętnaście minut autobusem od mamy. Lucyna jest siedem godzin pociągiem dalej.
I to nie jest tak, że mama jej nie widuje. Dzwonią do siebie codziennie, po dwadzieścia minut, czasem dłużej.
Wiem, bo kilka razy trafiłam na koniec takiej rozmowy. Mama śmiała się wtedy ciepłym głosem, takim, jakim do mnie nigdy nie mówi.
Do mnie mówi inaczej.
– Jolka, kup masło, ale to w sreberku, nie to żółte.
Albo:
– Jolka, pamiętaj o rachunku za gaz.
Albo:
– Jolka, odsuń tę szafkę, bo za nią pewnie pająki.
Pracuję na pół etatu w sklepie spożywczym na osiedlu. Kiedyś pracowałam na cały, ale po drugiej artroskopii pani doktor powiedziała, że stanie po osiem godzin nie jest planem na przyszłość.
Teraz pracuję od szóstej do dwunastej. Po południu albo jadę do mamy, albo siedzę z wnukami, bo moja córka Agata ma dwie zmiany w szpitalu i ktoś musi odebrać dzieci ze szkoły.
Środa to mój dzień u mamy. Od ośmiu lat. Co środę, bez wyjątku.
Wchodzę z siatkami, układam zakupy w lodówce, myję okna. Mama uważa, że okna trzeba myć co tydzień, jakby mieszkała przy ruchliwej ulicy, a nie na trzecim piętrze w bloku z widokiem na park.
Odkurzam. Czasem gotuję zupę na dwa dni. Wyciągam pranie z pralki, bo mama nie może się schylać. Podlewam kwiaty na balkonie, bo konewka jest za ciężka.
Lucyna dzwoni.
Zaczęłam to obserwować dokładniej mniej więcej dwa lata temu, kiedy mama miała operację biodra. To ja załatwiałam szpital. Ja jeździłam z papierami do NFZ. Ja brałam wolne w sklepie i siedziałam cztery godziny na korytarzu ortopedii, czekając na wynik.
Lucyna zadzwoniła wieczorem.
– Jolka, powiedz mamie, że trzymam kciuki i jak wyjdzie ze szpitala, to przywiozę jej ten koc, co jej się podobał.
Koc przyszedł pocztą trzy tygodnie później.
Mama położyła go na kanapie i powiedziała sąsiadce z dołu:
– Lucynka mi taki piękny koc przysłała. Taka uważna dziewczyna.
A ja stałam w kuchni i kroiłam cebulę do rosołu, który gotowałam mamie trzeci raz w tym tygodniu, bo po operacji potrzebowała ciepłego jedzenia.
Nie powiedziałam nic. Pokroiłam cebulę, obtarłam oczy i pomyślałam, że łzawienie od cebuli to naprawdę wygodna rzecz.
Ostatnio spróbowałam poruszyć temat zdjęć.
Przyniosłam mamie odbitkę. Kacper na szkolnym przedstawieniu, przebrany za rycerza, z tarczą z kartonu i szczerbatym uśmiechem.
– O, fajne – powiedziała mama. – Daj, włożę do albumu.
– Mamo, może mogłabyś jedno powiesić? Na regale jest jeszcze miejsce. Obok Wiktorii.
Mama spojrzała na mnie, jakbym zaproponowała coś dziwnego.
– Jolka, tam wszystko ładnie stoi. Nie będę teraz przestawiać.
