Oleg odłożył telefon i poczuł ukłucie w piersi. Czy się zmienił? Może tak. Ale patrząc na Katię, która nuciła pod nosem, podlewając kwiaty na parapecie, zdał sobie sprawę, że zmiany nie są na gorsze.
Ale problemy dopiero się zaczynały. Tego wieczoru zadzwoniła matka Olega, Tamara Nikołajewna.
„Oleżek” – jej głos był jak zawsze ciepły, ale z nutą wyrzutu. „Sierioga do mnie dzwonił. Powiedział, że wczoraj wyrzuciłeś jego i Saszę. Co się dzieje?”
Oleg westchnął. Wiedział, że jego matka uwielbia jego przyjaciół. Dla niej byli częścią rodziny, przedłużeniem jej syna.
„Mamo, nikogo nie wyrzuciłem” – wyjaśnił cierpliwie. „Z Katią po prostu ustaliliśmy, że goście mogą teraz przychodzić tylko po wcześniejszym umówieniu się”.
„To była decyzja Katii, prawda?” przerwała Tamara Nikołajewna. „Mówiłam ci, że bierze na siebie za dużo. Dom to miejsce dla rodziny, dla przyjaciół, a nie dla jej kaprysów!”
Oleg poczuł, jak w środku narasta gniew. Kochał matkę, ale jej nawyk wtrącania się w ich życie stawał się coraz bardziej irytujący.
„Mamo, to nie Katia o tym zdecydowała” – powiedział stanowczo. „My to postanowiliśmy. Razem. I proszę cię, nie zaczynaj”.
Tamara Nikołajewna zamilkła, najwyraźniej nie spodziewając się takiej odpowiedzi.
„No dobrze” – powiedziała w końcu. „Ale i tak przyjdę do ciebie w przyszły weekend. Musimy porozmawiać”.
Oleg się rozłączył i spojrzał na Katię, która obierała ziemniaki w kuchni.
„Mama dzwoniła” – powiedział. „Chce wpaść”.
„I co powiedziałaś?” Katia zamarła z nożem w dłoni.
„Będziemy zadowoleni” – zrobił pauzę. „Ale uprzedzę ją, żeby nie męczyła nas radami”.
Katia skinęła głową, ale w jej spojrzeniu malowało się zwątpienie. Tamara Nikołajewna nigdy nie potrafiła trzymać języka za zębami.
Wizyta teściowej rozpoczęła się spokojnie. Tamara Nikołajewna przybyła z ogromną torbą domowych ciast i uśmiechem, który, przyznaję, nie sięgał jej oczu. Katia starała się być uprzejma, ale wyczuwała w powietrzu napięcie.
Przy obiedzie Tamara Nikołajewna zaczęła z daleka:
„Katiu, nadal uczysz pierwszoklasistów? To pewnie ciężka praca. Może czas znaleźć coś łatwiejszego?”
„Lubię swoją pracę” – odpowiedziała krótko Katia, starając się nie ulec prowokacjom.
„No, jak chcesz” – wzruszyła ramionami teściowa. „Olegowi trochę trudno samemu spłacać kredyt hipoteczny”.
Oleg kaszlnął, wyraźnie próbując zmienić temat.
– Mamo, jak się czuje tata? Czy wszystko marnuje się podczas wędkowania?
Jednak Tamara Nikołajewna nie odpuszczała.
„Olezhek, chcę tylko, żeby wszystko było z tobą w porządku. Sierioga mówi, że teraz jesteś kompletnie zamknięty w sobie, nie zapraszasz gości. Czy to znaczy, że ja też nie mogę przyjść?”
Katia ścisnęła widelec tak mocno, że aż zbielały jej kostki. Oleg to zauważył i położył dłoń na jej kolanie pod stołem.
„Mamo” – powiedział spokojnie, ale stanowczo – „nikogo nie zamykamy. Po prostu mamy teraz zasady. Goście są przyjmowani po wcześniejszym umówieniu. I żadnego bałaganu”.
Tamara Nikołajewna uniosła brwi.
„Zasady?” – zapytała. „Czy to oznacza, że muszę się teraz umówić na wizytę u syna?”
„Nie żeby się zapisywać” – powiedział Oleg, nie odwracając wzroku. „Tylko żeby cię ostrzec. Żebyśmy mogli się przygotować. I żeby Katia nie czuła się jak służąca we własnym domu”.
Zapadła cisza. Tamara Nikołajewna spojrzała na Katię, potem na Olega, a jej twarz złagodniała.
„Dobrze” – powiedziała w końcu. „Rozumiem. Jeśli mam cię ostrzec, to cię ostrzegę”.
Katia odetchnęła. To było nieoczekiwane. Ale znała swoją teściową – ludzie tacy jak ona nie poddają się bez walki.
Kilka dni po wyjeździe Tamary Nikołajewnej Katia zauważyła, że Oleg stał się bardziej cichy. Spędzał coraz więcej czasu na telefonie, marszcząc brwi, ale na jej pytania odpowiadał: „Wszystko w porządku”.
„Oleg” – w końcu nie mogła już tego znieść, gdy układali się do snu. „Co się dzieje? Nie jesteś do końca sobą”.
„Wszystko w porządku” – machnął ręką, ale po chwili dodał: „Seryoga właśnie znowu napisał. Mówi, że stałem się nudny. Że kiedyś byłem duszą towarzystwa, ale teraz… jakbym już nią nie był”.
Katia poczuła ukłucie winy. Czy Oleg stracił przyjaciół przez nią? Ale szybko się opamiętała. Nie, to nie była jej wina. To był ich wspólny wybór, by uczynić swój dom swoim domem, a nie miejscem publicznym.
„Co o tym myślisz?” zapytała.
