Odsuń się” – powiedziała. „Pavel, ostrzegam cię. W łazience są dzieci. Wszystko słyszą”.
„Niech usłyszą!” Złapał ją za rękę z czajnikiem, a gorąca woda chlusnęła jej na nadgarstek. „Niech dowiedzą się, jaką mają matkę – zdrajczynię!”
Inna poczuła pieczenie, ale nie ból – tylko zimną furię, która w końcu przebiła się przez jej profesjonalną zbroję. Uderzyła go czołem w grzbiet nosa. Nie mocno, ale celnie. Tego nauczyli ją na kursie samoobrony, który odbyli dwa lata temu w ośrodku szkoleniowym.
Paweł sapnął, cofnął się i złapał za nos. Czerwień natychmiast zaczęła spływać mu między palcami.
„Ty… ty mnie uderzyłeś?” – wychrypiał. „Ty?!”
Rzucił się na nią. Inna uchyliła się, prześlizgnęła się wzdłuż ściany, próbując uciec na korytarz. Musiała dotrzeć do drzwi. Musiała otworzyć zamek, zanim chłopaki zaczną go wyważać, żeby nie zmarnować tych kilku sekund, które dzieliły ratunek od tragedii.
Paweł złapał ją na korytarzu. Pchnął ją na podłogę, opierając się na niej całym ciężarem. Inna poczuła, jak uchodzi jej powietrze. Próbowała dosięgnąć jego oczu, drapiąc je, ale złapał ją za ręce i przycisnął je do podłogi.
„Dosyć tego” – syknął. „Zrobiłaś swoje, Innoczko”.
W tym momencie coś upadło w łazience. Głośny, metaliczny dźwięk – Alicja musiała upuścić miskę albo szklankę na pędzle.
Paweł zamarł. Odwrócił głowę w kierunku dźwięku.
„Są tam?” Jego głos stał się złowieszczo cichy. „Ukrywają się? Czy postanowiłeś ich nastawić przeciwko Ojcu?”
Zaczął się podnosić, nie puszczając jej rąk.
„Nie dotykaj ich!” krzyknęła Inna po raz pierwszy tego wieczoru. „Pavel, nie waż się!”
„Usiądź i zamknij się!” – uderzył ją w twarz. Znów w tę samą kość policzkową.
Inna upadła na bok, a jej wzrok na chwilę się zamazał. Słyszała, jak idzie w stronę drzwi łazienki. Słyszała, jak szarpie za klamkę.
„Tyoma! Otwieraj!” krzyknął Paweł. „Tata się nie złości, otwieraj, powiedziałem!”
Inna rzuciła mu się na nogi, złapała go za kostki i rzuciła na dywan. Potoczyli się wąskim korytarzem, przewracając wieszak na ubrania. Szaliki poleciały mu w twarz, a torby spadły.
Dwie minuty. Tylko dwie minuty.
Paweł uderzył ją – w ramiona, w plecy, próbując ją odepchnąć. Inna kurczowo trzymała się go. Wiedziała: jeśli puści, wyważy drzwi łazienki. A dzieci były tam. Jej Alicja była tam ze swoim króliczkiem.
“Puść, suko!” Złapał ją za włosy i uderzył jej głową o podłogę.
Inna nie poczuła uderzenia. Poczuła wibracje.
To nie była wibracja w jej głowie. To był rytmiczny, ciężki tupot w przedpokoju. Mnóstwo stóp. Ktoś zbiegał po schodach, otwarcie.
Paweł też to usłyszał. Zamarł i podniósł głowę.
„Kto to jest?” wyszeptał.
Inna się uśmiechnęła. Jej warga była rozcięta, krew słona i ciepła.
„To dla ciebie, Pash” – wyszeptała. „Czas minął”.
Ktoś zapukał do drzwi. Raz, krótko i przeraźliwie. Drzwi zadrżały, ale wytrzymały – Inna zawsze nalegała na dobre zamki i wzmocnioną ościeżnicę.
„W imię prawa, otwieraj!” – rozległ się głos Denisa. Nie dyspozytora przez interkom, ale jego brata, który pracował dla Państwowego Biura Śledczego. Inna wiedziała, że Svetik go wyśle.
Paweł podskoczył. Przechadzał się po korytarzu, patrząc to na drzwi, to na nóż pozostawiony w kuchni.
„Ty… ty jednak to zrobiłeś…” Cofnął się w stronę okna.
„Dwanaście minut, Pasza” – powiedziała Inna, wstając i trzymając się ściany. „To standardowy czas reakcji w naszym rejonie w nocy. Sam o tym wiedziałeś. Po prostu zapomniałeś, z kim jesteś w związku małżeńskim”.
Drzwi zadrżały po raz drugi. Spadł tynk.
„Wracaj do swojego pokoju!” krzyknęła Inna. „Poddaj się, idioto! Dostali rozkaz brutalnego aresztowania!”
Ale Paweł już nie słuchał. Chwycił ciężki parasol z wieszaka i zajął pozycję. Był całkowicie przekonany, że da radę się bronić, że on, były policjant, jest lepszy od tych „chłopaków” z zespołu szybkiego reagowania.
Trzeci cios był ostatni.
Drzwi wpadły do mieszkania razem z kawałkiem framugi. Ciężkie drzwi uderzyły w ścianę, sypiąc iskrami z zamków. Korytarz natychmiast wypełnił się czarnymi mundurami maskującymi, hełmami i zapachem mroźnej ulicy.
Inna widziała to wszystko jak w zwolnionym tempie. Światło latarek taktycznych przecinało ciemny korytarz, oświetlając drobinki kurzu i krople krwi na podłodze.
“Broń na podłogę!” warknął ktoś zza tarczy.
