To było najbardziej obraźliwe kłamstwo ze wszystkich. Miłość nie była grą, w której gra się, planując czyjeś ciało. Miłość nie polega na studiowaniu kogoś przez dwa lata, aby móc skutecznie ukraść mu życie.
„Wyjdź” – powiedziałem cicho.
„Edwin, proszę, posłuchaj mnie.”
„Wynoś się, albo wezwiwę ochronę.”
Na chwilę jej opanowanie zostało zastrzeżone. Z roli zatroskanej zaginiony, a ja dostrzegłem w nim zimnego profesjonalistę. Jej zielone oczy są beznamiętne i pozbawione emocji. Usta zacisnęły się w następstwie frustracji.
„Popełniasz błąd” – powiedział.
Tym razem w jej głosie nie było żadnych skutków ubocznych.
„Bardzo szkodliwy błąd”.
„Jedynym rozwiązaniem było to, że ci zaufałem.”
Wpatrywała się we mnie przez dostępną chwilę, po czym wzięła torebkę i ruszyła w stronę wyjścia. Przy odprowadzaniu się.
„Żegnaj, Edwinie. Mam nadzieję, że przetrwasz to, co cię czeka”.
Potem zniknęła na parkingu, gdzie, jak doszło do zdarzenia, na którym była Marcus.
następnie wykonaj polecenie i natychmiast wykonaj polecenie detektywa Chena.
„Była tutaj” – powiedziałem. „Jolene przyszła do mojego biura”.
„Wiemy. Śledziliśmy ją od zwykłego domu. Jest teraz w niebieskiej Hondzie z Marcusem, jedzie na południe autostradą 61. Mamy jednostki, które ich zatrzymują.”
„Groziła mi. Nie wprost, ale przekazywana mi jasno do źródła, że jeśli nie porzucę, stanie się coś złego”.
„To potwierdza nasze podejrzenia. Są coraz bardziej że zdesperowani, co oznacza, wkrótce ruszą do, które może nastąpić jeszcze dziś”.
Ciężko jest usiąść na fotelu w samochodzie, ponownie sobie pozwolić na realność sytuacji.
Dziś wieczorem.
Po 5 latach małżeństwa, po 2 latach systematycznych okradania, po odkryciu, że kobieta, którą kochałem, planowała mojeo, wszystko ostatecznie zakończyło się tej nocy.
„Co mam zrobić?”
„Idź do domu. Zachowuj się normalnie. Monitoring, gdy tylko ruszą, ich zlikwidujemy”.
„A co jeśli coś pójdzie nie tak?”
Detektyw Chen przez chwilę milczał.
„Nic złego się nie stanie, panie Hartwell. Mamy to pod kontrolą.”
Ale powracające do domu, nie powodują skutków, że Jolene i Marcus mają jeszcze jedną kartę do gry. Robili to od lat, zabili co najmniejszych trzech mężczyzn i za każdym razem unikali chwytania.
Nie wystąpili po cichu.
Dom wypróbowany jest inny, gdy wchodziłem przez drzwi wejściowe. Bardziej pusty, bardziej szkodliwy. Każdy cień może kryć się. Każdy dźwięk może być słyszalny, że ktoś na mnie idzie.
Zrobiłem obiad i coś zjeść, ale jedzenie smakowało jak tektura. Włączony, aby zablokować wiadomości, ale nie uderzy się na inne poza oknami, drzwiami i sposobami, w których ktoś może się pojawić do mojego domu.
O godzinie 9:00 mój telefon.
Nieznany numer.
Cześć, Edwin.
Głos Marcusa, ale głębszy, niż pamiętałem. Bardziej groźny.
„Czy uwolniła ci się dzisiejsza rozmowa z moją siostrą?”
„Czego chcesz?”
„Chcę, żebyś coś zrozumiałego. Jestem dla ciebie bardzo cierpliwi. Bardzo wyrozumiali. Ale ta abyś miał swoje granice”.
„Nie boję się ciebie.”
Roześmiał się, ale nie było w tym śmiechu ani krzty humor.
„Powinienieś. Czy wiesz, co stało się z Robertem Mansfieldem, Davidem Parkiem, Michaelem Torresem?”
Imiona poległych mężczyzn podziałały na mnie jak ciosy.
„Zabiłeś ich.”
Zrobiliśmy, co trzeba. A jeśli nie przestaniesz ingerować w nasze interesy, zrobimy to samo z tobą.
„Policja słucha tego wezwania”.
„Nie, nie są. Używamy urządzeń, które uniemożliwiają wystąpienie. Ale Edwin, oto co się stanie. Wyjdź z domu dokładnie za 10 minut. Wsiądziesz do samochodu i pojedziesz pod adres, który zaraz ci wyślemy. Przyjedziesz sam i wywołasz ze sobą wszystkie zagrożenia, które są twoimi zagrożeniami”.
„A jeśli nie?”
„Wtedy przyjdziemy do ciebie. A kiedy to zrobimy, nie będzie to szybkie.”
Linia się urwała.
Kilka sekund później usłyszałem SMS-a z którego nie rozpoznałem.
Wpatrywałem się w telefon, a ręce mi się trzęsły. Chcieli się spotkać twarzą w twarz, aby raz na zawsze.
Ale nieistotne o agentach federalnych występującychych mój dom. Niedziałający, że każdy ich ruch jest monitorowany.
Nacisnąłem przycisk paniki i zadziałał, zadzwoń do telefonu.
„Panie Hartwell” – głos detektywa Chena. „Chcę się spotkać dziś wieczorem”.
„Wyślą mi adres SMS-em”.
„Słyszeliśmy. Monitorujemy cały ruch komórkowy w pana okolicy. Proszę nie jechać pod ten adres, panie Hartwell. To pułapka.”
„A co jeśli oni przyjdą tutaj?”
„Wtedy będziemy na nich gotowi. Uwierz mi, to już prawie koniec”.
Rozłączyłem się i pozostałym w sklepie, czekając. W domu panowała całkowita cisza, słychać było jedynie uderzenie mojego serca w uszach.
O 9:47, dokładnie 10 minut po telefonie Marcusa, usłyszałem dźwięk, który zmroził mi krew w żyłach.
Rozwiązanie to obejmuje wycięcie blokady w moich zastosowaniach.
Ciche drapanie przy moich zastosowaniach, które były prawie niesłyszalne. Ale w ciszy mojego domu równie dobrze mógłby być alarm przeciwpożarowy.
Trzy razy w krótszych odstępach czasu, nacisnął przycisk paniki. Był to sygnał, który został ujawniony według detektywa, który faktycznie był w moim domu.
Skradałem się do kuchni, trzymając się nisko i unikając okien. Agenci, którzy są już rozproszeni, ale nie są już dostępni, ile czasu im zostanie ani zdążą, zanim Marcus i Jolene zamkną otwierają zamek.
Drapanie na chwilę ustało.
Zapadła kompletna cisza.
Otwarte, zamykane, otwierane drzwiczki.
Chwyciłem nóż kuchenny leżący na blacie. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że prawie go upuściłem.
Przez okno w kuchni głównego agenta Martineza po drugiej stronie ulicy, ale nie było widać żadnego ruchu.
Gdzie oni byli?
„Edwin?”
Głos Jolene, cicho wołający z przedniego korytarza.
