W wiosce wszyscy się znali. Obcy nie zostawali tam na długo, a mieszkańcy zawsze mieli wszystko na oku. Dlatego od razu rzuciło się w oczy, gdy starsza kobieta — Jeanne — zaczęła prawie codziennie wspinać się na dach swojego domu.
Na początku nikt nie przywiązywał do tego wielkiej wagi. Co z tego — może coś naprawia, coś dokleja. Ale z każdym tygodniem na dachu pojawiało się coraz więcej dziwnych konstrukcji: ostre drewniane paliki, wbite pod kątem, starannie ułożone w rzędach. Do końca lata dach wyglądał przerażająco.
„Widziałeś jej dom?” — szeptano przy studni. „Tak… od śmierci męża wydaje się nie być sobą”.
Jeanne została sama rok wcześniej. Jej mąż zmarł nagle i od tamtej pory prawie nigdy nie opuszczała domu. Nie przyjmowała gości, rzadko chodziła do sklepu i z nikim nie rozmawiała długo. A teraz — te paliki.
Plotki rosły jak kula śnieżna. Jedni mówili, że „broni się przed złymi mocami”. Inni — że to dziwne dziwactwo na starość. A ci z największą wyobraźnią twierdzili, że staruszka boi się ludzi i zastawia pułapki.
„Normalny człowiek nie zrobiłby czegoś takiego” — mówili sąsiedzi. — Tam wszystko jest ostre. Przerażająco na to patrzeć.
Ale nikt nie widział dokładnie, jak to robi. Każdy palik wybierała sama — tylko suche, solidne drewno. Każdy palik ostrzyła ręcznie, pod precyzyjnym kątem. Wbijała je powoli, sprawdzając, czy konstrukcja stoi stabilnie.
Znała ten dach lepiej niż jakikolwiek budowlaniec: gdzie leżały stare deski, gdzie były słabe punkty, gdzie wiatr wiał najmocniej. Pracowała bez pośpiechu, jakby dokładnie wiedziała, dlaczego to robi.
Czasami sąsiedzi nie wytrzymywali i pytali ją wprost: — Dlaczego to robisz? Boisz się kogoś?
Spoglądała w górę i odpowiadała spokojnie: — To jest ochrona. — Ochrona przed kim? — Przed tym, co nadchodzi.
I na tym kończyła się rozmowa.
Jesień była długa i złowroga. Wiatr przybierał na sile, noce stawały się chłodniejsze. Ludzie coraz częściej rozmawiali o dziwnym dachu, podśmiewając się, ale jednocześnie z mglistym uczuciem niepokoju.
A potem nadeszła zima.
Najpierw spadł śnieg. Potem nadciągnął wiatr — tak silny, że zginał drzewa i wyrywał stare płoty. W nocy wioska nie spała: dachy skrzypiały, dachówki pękały, gdzieś dudniło, jakby dom miał się lada chwila zawalić.
Po jednej wyjątkowo ciężkiej burzy ludzie wyszli zobaczyć szkody. Obraz był ponury: u niektórych oderwała się część dachu, u innych dach się skrzywił, w kilku domach wiatr dosłownie zerwał deski.
I tylko jeden dom pozostał nienaruszony. Ten sam dom.
Dach starszej kobiety był na swoim miejscu. Ani jedna deska się nie poluzowała. Ani jedna szczelina. Ostre drewniane paliki przyjęły uderzenie na siebie: wiatr uderzał w nie, tracił siłę i był kierowany w górę, nie uszkadzając konstrukcji.
Wtedy sąsiedzi zrozumieli.
Poprzedniej zimy burza o mało nie zniszczyła jej domu. Jej mąż jeszcze wtedy żył. Opowiedział jej o starym sposobie ochrony domów przed porywistymi wiatrami — metodzie, którą stosowano w tych stronach dziesiątki lat wcześniej, gdy nie było nowoczesnych materiałów ani drogich fachowców.
Po jego śmierci po prostu przypomniała sobie jego słowa. I zrobiła wszystko dokładnie tak, jak ją kiedyś nauczył.
Bez pośpiechu. Bez wyjaśnień. Bez potrzeby udowadniania czegokolwiek komukolwiek.
I dopiero zimą stało się jasne: w tym dziwnym dachu nie było ani śladu szaleństwa. Były tam tylko wspomnienia, doświadczenie i umiejętność słuchania tego, kto wiedział więcej. 
