Po ciotce Irenie brat kazał nam odrzucić spadek – same długi, on to sprawdził. Podpisałam u notariusza, siostra też. W maju kuzynka pochwaliła się, że brat sprzedał kawalerkę po Irenie w Kielcach.
Gdyby nie kuzynka Krysia i jej nieszczęsna potrzeba chwalenia się wszystkim, pewnie do dziś myślałabym, że po ciotce Irenie zostały tylko długi i sterta niezapłaconych rachunków.
Zadzwoniła do mnie w maju, kiedy sadziliśmy z mężem pomidory na działce pod Częstochową. Numer wyświetlił się na ekranie, a ja odebrałam brudną od ziemi ręką.
– Danusia, a widziałaś? – zaczęła tym swoim podekscytowanym tonem, jakim zawsze opowiadała plotki z rodziny. – Bogdan sprzedał kawalerkę po Irenie. W Kielcach. Kuzynka Ela z Kielc widziała ogłoszenie w internecie, a potem nowych lokatorów. Podobno wziął niezłe pieniądze.
Stałam z telefonem przy uchu i czułam, jak mi grunt usuwa się spod nóg. Dosłownie – stałam na świeżo skopanej grządce, a ziemia była miękka i mokra.
– Jaką kawalerkę? – zapytałam, chociaż doskonale wiedziałam jaką.
– No tę Ireny. Na osiedlu przy Krakowskiej. Trzecie piętro, z balkonem na południe. Irena tam trzydzieści lat mieszkała, nie pamiętasz?
Pamiętałam. Pamiętałam balkon z pelargoniami i widok na skwer. Pamiętałam kuchnię, w której ciotka robiła nam na święta makówki i kluski z makiem. Pamiętałam, jak Bogdan stał w moim salonie cztery miesiące wcześniej i mówił, że po Irenie nie ma nic oprócz problemów.
Ciotka Irena umarła w styczniu. Miała siedemdziesiąt osiem lat, mieszkała sama od śmierci wuja Kazimierza. Nie miała dzieci. Jej najbliższą rodziną byliśmy my – ja, moja siostra Jola i nasz brat Bogdan.
To znaczy, ja jestem Danuta, mam sześćdziesiąt lat, od trzydziestu pracuję w sklepie spożywczym na osiedlu. Jola jest o trzy lata młodsza, mieszka w Łodzi. Bogdan – najstarszy, sześćdziesiąt trzy lata, całe życie kręcił się koło jakichś interesów, ostatnio prowadził mały skup złomu pod Radomskiem.
Kiedy Irena umarła, to Bogdan zajął się wszystkim. Pojechał do Kielc, załatwił pogrzeb, posprzątał mieszkanie. My z Jolą przyjechałyśmy na ceremonię, ale potem wróciłyśmy do swoich spraw. Bogdan powiedział, że zostanie jeszcze kilka dni i pooglądał, co tam po niej zostało.
Po dwóch tygodniach zadzwonił.
– Dziewczyny, słuchajcie – zaczął tym swoim rzeczowym tonem. – Sprawdziłem wszystko. Irena miała długi. Niezapłacony czynsz za kilkanaście miesięcy, rachunki za prąd, jakieś niespłacone pożyczki. Kawalerka jest obciążona. Najlepiej odrzucić spadek, żebyście nie wzięły tego na siebie.
Jola zapytała, ile tych długów jest. Bogdan powiedział, że dużo. Że sam jeszcze liczy, ale że kwota go przeraziła. Że rozmawiał z prawnikiem i ten powiedział mu wprost – nie warto.
Nie pytałam o szczegóły. Nie poprosiłam o dokumenty. Nie pojechałam do Kielc, żeby sama sprawdzić. Zaufałam bratu – bo był starszy, bo zawsze wydawał się ogarnięty, bo prowadził firmę i znał się na takich sprawach lepiej niż ja, stojąca za ladą od trzydziestu lat. I bo to był mój brat.
Pod koniec lutego pojechałam do notariusza. Zapłaciłam za akt odrzucenia spa
