Część 1

Stałam obok trumny Marka w kościele San Lorenzo w Madrycie, jedną ręką przyciskając się do brzucha, który miałam na sobie, odzianą w czarną żałobną suknię.

Operacja miała miejsce zaledwie kilka dni wcześniej i każdy oddech przypominał mi, że wciąż się goję. Ale ból fizyczny był niczym w porównaniu z żalem, który ogarnął mnie po śmierci Marcusa.

Kościół był pełen dyrektorów, krewnych, polityków i starych przyjaciół rodziny. Trumnę otaczały białe lilie. Pod witrażami migotały świece.

Wszyscy wyglądali na smutnych.

Nie wszyscy byli.

Chloe spóźniła się, tuż przed rozpoczęciem nabożeństwa.

Przeszła do ołtarza w idealnym makijażu, w drogiej czarnej sukience i z pewnością siebie osoby, która uważa, że ​​już wygrała.

Obok niej siedział mój sześcioletni syn, Daniel.

Jego widok sprawił, że ścisnęło mi się serce.

W ciągu ostatnich tygodni Chloe angażowała się w każdy aspekt naszego życia. Twierdziła, że ​​Marcus ufał jej bardziej niż komukolwiek innemu. Mówiła ludziom, że była jego najbliższą powierniczką. Plotki rozeszły się szybko po śmierci Marcusa, a ona podtrzymywała każdą z nich.

Podchodząc do pierwszego rzędu, uśmiechnęła się do mnie.

Nie był to uśmiech pełen smutku.

To było zwycięskie.

Kiedy ksiądz przerwał na modlitwę, Chloe podeszła bliżej.

„Teraz wszystko należy do mnie” – wyszeptała.

Nic nie powiedziałem.

Kontynuowała.

„Firma. Nieruchomości. Przyszłość.”

Jej wzrok powędrował w stronę Daniela.

„Nawet dziecko.”

Powoli podniosłem wzrok.

Pewność siebie widoczna na jej twarzy nigdy nie osłabła.

„Naprawdę w to wierzysz?” – zapytałem.

„Wiem o tym.”

Nabożeństwo było kontynuowane.

Ludzie wygłaszali przemówienia na temat Marcusa.

Nazywali go genialnym.

Wizjoner.

Określony.

Większość z nich znała go tylko w publicznej wersji.

Znałem prawdziwego Marcusa.

A prawdziwy Marcus ufał dowodom bardziej niż obietnicom.

Po zakończeniu ostatniej modlitwy kilku uczestników podeszło do trumny.

Goście sądzili, że przygotowują się do konduktu pogrzebowego.

Zamiast tego jeden z nich wystąpił naprzód i przemówił do zebranych.

„Szanowni Państwo, proszę pozostać na miejscach.”

W kościele natychmiast zapadła cisza.

Wśród tłumu rozległy się zdezorientowane szepty.

Chloe zmarszczyła brwi.

„Co to jest?”

Pracownik okazał oficjalny dokument tożsamości.

Potem ktoś inny zrobił to samo.

I jeszcze jedno.

Byli śledczymi.

Pokój zamarł.

Jeden ze śledczych podszedł do ołtarza, niosąc zapieczętowaną kopertę.

„Dotyczy to spraw, o które wnioskował pan Marcus Alvarez przed śmiercią”.

Wszystkie twarze zwróciły się w stronę koperty.

Wliczając Chloe.

Śledczy ostrożnie ją otworzył.

W środku znajdowało się podpisane oświadczenie, kilka dokumentów prawnych i urządzenie do przechowywania danych.

Zgłosił się prawnik reprezentujący majątek Marcusa.

„Pan Alvarez polecił, aby materiały te zostały zaprezentowane publicznie, jeśli po jego śmierci nastąpią pewne wydarzenia”.

W kościele rozległ się szmer.

Uśmiech Chloe zaczął blednąć.